ΔΥΟ ΘΕΜΑΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

1) Δε γνωρίζω πότε ψηφίστηκε, αλλά εγώ το έμαθα πρόσφατα. Πλέον έχει επιβληθεί 11% Φ.Π.Α. στα νοησήλεια των νοσοκομείων. Εφόσον η υγεία (ή σωστότερα, η έλλειψη υγείας) είναι ένα προϊόν, όπως αυτά που ψωνίζουμε από το supermarket, αναμενόμενος ο φόρος προστιθέμενης αξίας σε ένα κράτος με εγκληματικά ανήθικη νομοθεσία και συμπεριφορά. Σκόνταψα πάνω του, αναζητώντας για ιδιωτική ασφάλιση. Τότε ανακάλυψα πως μόνο τρεις εταιρίες (από τις 40 - 50 που υπάρχουν) στο καλύπτουν, ενώ στις άλλες το πληρώνεις εσύ. (Προσέξτε αυτή την παράμετρο αν μιλάτε με ασφαλιστή)

2) Το θέμα που προέκυψε με τα διόδια και τον αριστερό ήρωα Απόστολο Γκλέτσο. Χθες, βρισκόμουν εκτός Αθηνών και παρατήρησα πόσοι κατεβαίνουν από τα αυτοκίνητά τους, σηκώνουν τη μπάρα και δεν πληρώνουν διόδια. Το έψαξα και βρήκα πως τον περασμένο Δεκέμβρη το έπραξαν περίπου το 20% των αυτοκινήτων που συνάντησαν διόδια. Μετά την έκταση που έχει πάρει το θέμα και επειδή ο Έλληνας λατρεύει το μιμητισμό, φαντάζομαι πως μες στο τρέχον έτος θα πλησιάσει το 50%. Το κράτος (ή η εταιρία που έχει υπογράψει τη σύμπραξη) το μοναδικό που μπορεί να σου κάνει είναι να σημειώσει την πινακίδα σου και να σου στείλει το ποσόν που χρωστάς με επιστολή στο σπίτι.
Το παράλογο του πράγματος είναι να πληρώνεις για να σου επιτραπεί η διέλευση σε ΔΗΜΟΣΙΟ δρόμο και το παράνομο του πράγματος (που μπορεί να φτάσει μέχρι το διεθνές δικαστήριο της Χάγης) είναι πως πληρώνουμε διόδια πριν κατασκευασθεί ο νέος δρόμος. Από την ημέρα που υπογράφεται η σύμπραξη και κατά την εξέλιξη του έργου... Ναι, αυτή την παράνομη και πρόστυχη άνεση την έχει μόνο το ελληνικό κράτος!

3) Κι ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφτεί και μιλάει (άμεσα κι έμμεσα) για όλα όσα σε κάνουν να νιώθεις άβολα... που σε κάνουν να νιώθεις μαλάκας!

ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΑΡΗ

ΜΕ ΠΥΞΙΔΑ ΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ;;;

Αρκετοί θα φαντάζεστε τι πρόκειται να θίξω... Στους υπόλοιπους θα πω κάποιες λέξεις κλειδιά. Σφαγές, πολεμικές αποζημιώσεις, Χάγη. Οι περισσότεροι συνεννοηθήκαμε, νομίζω. Είναι μεγάλο θέμα η απαίτηση πολεμικών αποζημιώσεων των Διστομιτών από τη Γερμανία για τις σφαγές και τα αποτρόπαια εγκλήματα των ναζιστών, κατά την Κατοχή. Θέμα που έφτασε υπό μορφή καταγγελίας στο δικαστήριο της Χάγης. Η κυβέρνησή μας, από τη μία δεν ήθελε να δημιουργηθεί πρόβλημα, αλλά από την άλλη δεν ήθελε να αποδειχθεί για άλλη μια φορά αντιπατριωτική και μία μέρα πριν την κατάθεσή της καταγγελίας, συναίνεσε και το έπαιξε μπροστάρισα.

Δεν είμαι σε καμία περίπτωση ειδικός πάνω στο θέμα κι ούτε γνωρίζω καλά το παρασκήνιο, αλλά επειδή ακούω σχετικά, δεξιά και αριστερά, είπα να κάνω μια μικρή έρευνα προς αναζήτηση της αλήθειας. Άλλωστε αυτό θεωρώ πως είναι και το νόημα της ζωής. Όποιος, φυσικά, γνωρίζει κάτι παραπάνω, καλοδεχούμενος να συνεισφέρει...

Αν πραγματικά κατατέθηκε η καταγγελία, έτσι όπως φθάνει στα αυτιά και τα μάτια μου, ίσως και να ξεφτιλιστούμε για άλλη μια φορά διεθνώς (τσιτάτο από προηγούμενο άρθρο). Επαναλαμβάνω, αν κατατέθηκε έτσι ακριβώς...

Ξεκινώ παραθέτοντας τη σύμβαση που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση (υπέγραψε ο τότε πρέσβης μας στη Bόνη, Θωμάς Yψηλάντης) το 1960 με την τότε κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας (υπέγραψε ο υφυπουργός Eξωτερικών Aλμπερτ Bαν Σέρπενμπεργκ) και αφορά τις αποζημιώσεις:

 «H Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία θα καταβάλει εις το Bασίλειον της Eλλάδος εκατόν δέκα πέντε εκατομμύρια γερμανικών μάρκων υπέρ των υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεων διά λόγους φυλής, θρησκείας ή κοσμοθεωρίας θιγέντων Eλλήνων υπηκόων, οίτινες υπέστησαν, συνεπεία των μέτρων τούτων διώξεως, ζημίας ελευθερίας ή υγείας και ιδίως και προς όφελος των επιζησάντων οικείων των φονευθέντων συνεπεία των μέτρων διώξεων τούτων».

Σαφέστατη η σύμβαση. Μας δόθηκαν 115 εκατομ.μάρκα. Ή σωστότερα δόθηκαν στον τότε πρωθυπουργό μας, Κων/νο Καραμανλή και το βασιλιά της χώρας. Στην τελευταία γραμμή είναι επίσης σαφέστατο σε ποιων τα χέρια πρέπει να πάνε, αλλά οι κυβερνώντες (για χιλιοστή φορά) έκαναν τους πρεσβύωπες και τα κράτησαν.

Υπάρχει, όμως, μια σημαντική υποσημείωση στη σύμβαση! « Μη θιγομένων ενδεχόμενων μελλοντικών νομίμων απαιτήσεων Eλλήνων υπηκόων». Η σημερινή κυβέρνηση που γνωρίζει για τη σύμβαση που αγνοούν πολλοί Έλληνες, εδώ θα πατήσει για να πέσει ηρωικώς μαχόμενη. Η λέξη "νομίμων" ε'ιναι το κλειδί, νομίζω. Επειδή δε δύναμαι να γνωρίζω λεπτομέρειες της συνολικής καταγγελίας, αναφέρω μόνο πως υποχρεωμένο είναι ένα κράτος να σε αποζημιώσει για την επίσημη "πολιτική" του. Π.χ. αν εγώ βρεθώ σε περίοδο πολέμου και σφαγιάσω 10 ανθρώπους και η Ελλάδα χάσει τον υποτιθέμενο πόλεμο, δεν οφείλει η κυβέρνηση να αποζημιώσει τις οικογένειες των σφαγιασθέντων από μένα.

Έτσι, θεωρώ μέγιστη παραπληροφόρηση αυτά που κυκλοφορούν στην "πιάτσα"! Ένα "ό,τι αρπάξουμε", ουσιαστικά, από δισέγγονα των σφαγιασθέντων. Όμως...

Υπάρχει ένα σίγουρο δίκαιο από την  πλευρά της Ελλάδας που δε θίγεται ποτέ, γιατί πάντα οι Έλληνες ομφαλοσκοπούμε και αστοχούμε! Μια καταγγελία που θα δικαιωνόταν. Ποια; Για το καταναγκαστικό δάνειο που απέσπασε η ναζιστική Γερμανία από τη χώρα μας κατά τη διάρκεια της Kατοχής. Καταναγκαστικό, επαναλαμβάνω! Αναλογισθείτε και τους τόκους...

Αλλά πάντα αστοχούμε. Όπως, στο ελαφρώς πιο επουσιώδες θέμα του βιβλίου της  Ιστορίας. Ενώ υπήρχε σύμφωνία που η Ελλάδα σεβάστηκε και η Τουρκία συνέχισε να αγνοεί προκλητικά, αντί να καταγγελθεί η παραβίαση, απλά αρχίσαμε να φαγωνόμαστε μεταξύ μας...

Με τις υγείες μας!

Μ.Μ.Μ.: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΕΝΑΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Μάλλον παραπλανητικός ο τίτλος του post. Δεν πρόκειται να αναπτύξω το χρονικό αυτού του απεργιακού φαινομένου. Πλην του Π-Σ-Κ, τις υπόλοιπες μέρες όλη η Αττική χορεύει στους ρυθμούς των στάσεων εργασίας κι απεργιών  των μέσων μαζικών μεταφοράς.

Δεν έχει ξαναγίνει ποτέ και πουθενά αυτό στον πλανήτη Γη! Δύο μήνες συνεχών κινητοποιήσεων και συνεχίζουμε... Όλο το Κέντρο σε κυκλοφοριακή αποσύνθεση και οι περισσότεροι εργαζόμενοι αυτής της χώρας δουλεύουν για να βγάλουν τα ταξί τους (στην καλύτερη περίπτωση). Η οικογενειακή οικονομική κρίση διογκώνεται και πραγματικά δεν ξέρεις που να σταθείς. Στο πλευρό των απεργών  ή απέναντί τους.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω κατανοήσει πλήρως τα αιτήματά τους. Ακούω για ιδιωτικοποίηση, για μισθούς, αλλά κάτι συγκεκριμένο του κλάδου τους δεν έχει πάρει το αυτί μου (ίσως δεν το έχω ψάξει, αλλά δεν είναι και υποχρεωμένος ο κάθε πολίτης να αναζητά σε sites και μονόστηλα εφημερίδων τα αιτήματα τους).

Το σίγουρο είναι πως συνεχίζει να ζημιώνεται όλη η χώρα. Οι απεργοί που χάνουν τα λεφτά τους, χωρίς να ιδρώνει το αυτί της κυβέρνησης και οι κάτοικοι της Αττικής που επιεικώς υποφέρουν καθημερινά, ψυχικά και οικονομικά (σκεφθείτε αυτούς που έχουν κάρτες απεριοριστων διαδρομών και δεν εκτελούνται δρομολόγια... Πόσο κωμικοτραγική φαντάζει η επικείμενη αύξηση της τιμής του εισητηρίου;).

Επιπλέον, για να καταφέρεις να μετακινηθείς, διαμέσου αυτής της λαίλαπας, θα πρέπει είτε να έχεις master στις απεργιακές προβλέψεις είτε να είσαι μονίμως με ένα netbook και να πατάς refresh στο apergia.gr.

Κλείνω λέγοντας πως αν γινόταν αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της ευρωπαϊκής ένωσης, η κυβέρνηση θα είχε πέσει. Όχι, ότι θα είχαμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο, αλλά έτσι για το γαμώτο. Για το φιλότιμο!

ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΠΟΥ ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΔΙΕΘΝΩΣ

Πόσες φορές έχετε ακούσει ή διαβάσει τη συγκεκριμένη φράση ή κα΄τι αντίστοιχο; Κάθε φορά που συμβαίνει είτε μία τρομοκρατική επίθεση είτε διαδηλώσεις με επεισόδια είτε μια απλή χειρονομία προς το Μέσι και τυγχάνει να αναπαράγουν (και να σχολιάσουν κάποιες φορές) την είδηση διεθνή πρακτορεία, η χώρα ντροπιάζεται. Η είδηση κάνει το γύρο του κόσμου. Κι άλλες παρόμοιες κλισέ εκφράσεις μεγαλοδημοσιογράφων που ασφυκτιούν μπροστά στην παγκόσμια κατακραυγή για την πατρίδα μας.

Αφορμή στάθηκε το σημερινό συμβάν στο πρωτοδικείο Αθηνών. Τοποθετήθηκε βόμβα σε κλεμμένη μοτοσυκλέτα έξω από το πρωτοδικείο και ο δράστης τηλεφώνησε σε Alter και Ελευθεροτυπία για να τους ανακοινώσει την πράξη του, δίνοντας τους μάλιστα και την πινακίδα της μοτοσυκλέτας σε μια ύστατη προσπάθεια να καταπνίξει τις τύψεις του.

Παρ'όλα αυτά η βόμβα έσκασε (χωρίς να υπάρξουν θύματα παρά μόνο υλικές ζημιές) και άμεσα επενέβησαν αστυνομία, πυροσβεστική και ασθενοφόρο. Τη στιγμή που γράφω, η είδηση έχει ήδη μεταδοθεί από Reuters, Associated Press.Washington Post και άλλα μέσα.

Σε ανάλογα (μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας) συμβάντα που "ξεφτιλίζουν τη χώρα διεθνώς" μου γεννούνται δύο απορίες:

Πρώτη. Σε ποια χώρα δεν υπάρχουν τρομοκρατικές επιθέσεις (και μάλιστα πολύ σοβαρότερες); Θυμηθείτε τρένα σε Ισπανία και Αγγλία. Δε λέω ότι πρέπει να υποθάλπουμε την τρομοκρατία. Αλλά δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον υπόλοιπο πλανήτη. Αφήστε που είναι σχετικό το τι χαρακτηρίζεις τρομοκρατία. Βλέπε πολιτικούς, επιχειρηματίες, μεγαλοδημοσιογράφους...

Δεύτερη. Γιατί τόση ντροπή; Δηλαδή ο υπόλοιπος κόσμος έχει στο μυαλό του τη σύγχρονη Ελλάδα σαν ένα εύρυθμης λειτουργίας κράτος -πρότυπο για τα άλλα- με οργάνωση και πειθαρχία; Κι έρχεται ξάφνου ένα συμβάν (βλ.δολοφονία Αλ.Γρηγορόπουλου και τα επεισόδια που τη διαδέχθηκαν) και του χαλάμε την όμορφη εικόνα; Δε δύναμαι να γνωρίζω τη συμπεριφορά των μέσων ενημέρωσης σε άλλα κράτη, αλλά εδώ αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο, η υποκρισία και η γελοιότητα του ωχαδερφιστή ανθρωπάκου που καλείται νεοέλληνας.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΣΟΦΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

- Για την κρίση στα Ίμια:  Όσο πιο καθυστερημένος είναι ένας λαός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο φετιχισμός με τη σημαία. 

- Για το που πήγαν τα λεφτά που ρωτούσε ο ΓΑΠ:  Τα φάγαμε μαζί με τους πολίτες σε μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του Δημοσίου χρήματος.

- Για τους ήρωες του '21: Κάτι αμμόρφωτοι ήτανε...

- Για τον Οτσαλάν:  Είμαι υπερήφανος για τους χειρισμούς της κυβερνησης Σημίτη στην υπόθεση Οτσαλάν. 

- Για τους Δημόσιους Υπάλληλους: Θα έπρεπε να είχαμε 200.000 και έχουμε 1.000.000. Οι 2 στους 3 είναι άχρηστοι (παρότι φαίνεται να μην έχει μάθει την αριθμητική του δημοτικού ακόμη, πρόλαβε να πάθει Αλτσχάιμερ για το ποιος τους διόρισε).

- Στον Ευάγγελο Βενιζέλο χωρίς ιδιαίτερο λόγο: Βαγγέλη κάτσε εκεί. Είτε όρθιος είτε καθιστός, το ίδιο μαλάκας είσαι πάντα.

- Σε Δημοσιογράφο έξω από τη Βουλή: Δεν γαμιέσαι πρωί πρωί.

-Τελευταίο διαμάντι προς συνδικάτο εργαζομένων:  Και 500 και 1000 ευρώ μια χαρά είναι. Ούτως ή άλλως δεν τα αξίζετε.

Φυσικά και δεν γράφω τα όσα έχει πει για ΚΚΕ, ΣΥΝ και την αριστερά γενικότερα γιατί δεν θέλω να γράψω βιβλίο.

ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Εδώ κι αρκετές μέρες θέλω να διηγηθώ μια ιστορία για την άλλη πλευρά της πόλης. Τη σκοτεινή, που κάνουμε πως δε βλέπουμε, πως δεν υπάρχει. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι δική μου, αλλά είναι αληθινή. Μου τη διηγήθηκαν με περίσσεια γλαφυρότητας δυο φίλοι, ο Θ.Φ. και ο Γ.Κ., τα ξημερώματα μιας νύχτας, παρέα με λίγο τσίπουρο σε ένα παγκάκι, στο Πασαλιμάνι. Θα μοιραστώ μαζί σας, τώρα, κάποια σημεία της αφήγησης, καθώς τραβάει σε πολύ μάκρος. Πάμε, λοιπόν...

Ήταν Παρασκευή 19 Νοέμβρη, όταν οι δύο φίλοι θα βρισκόντουσαν για ούζα στου Τηνιακού, στη Λ.Αλεξάνδρας. Όταν ο Θ.Φ. πήγαινε προς τα εκεί, συνάντησε στην πορεία αρκετά ευτράπελα με χαρακτηριστικότερο αυτό με τον τοξικομανή. Σε μια στάση, το τρόλεϋ 5 άργουσε να ξεκινήσει και ο φίλος μου είπε να δει τι τρέχει. Γύρω γύρω οικογένειες, παιδιά που έπαιζαν, αδέσποτα σκυλιά. Μπροστά από το τρόλεϋ ήταν ένα παλληκάρι διπλωμένο στα δύο που τέσταρε τη σύριγγα του αν δουλεύει κι εν συνεχεία τη βάρεσε απότομα στο πόδι του. Προφανώς, δεν είχε περισσέψει φλέβα στο χέρι. Ακολουθώντας τη γνωστή διαδικασία, σιγά σιγά άρχισε να μαστουρώνει να πέφτει προς τα πίσω και να παραδίνεται στην παραμύθα. Μετά από λίγη ώρα κατάφερε ντο τρόλεϋ να ξεκινήσει και να πάει τους επιβάτες του στον προορισμό τους, στα θέατρα, τα club και τα σπίτια τους. Οι γύρω κάτοικοι σχεδόν αδιάφοροι, άλλωστε κάθε μέρα τα παιδιά τους αντικρίζουν αυτές τις εικόνες.

Τα γεγονότα που σαν εικόνες, αλλά και στη ρεαλιστική τους βάση, με συγκλόνισαν περισσότερο θα ακολουθήσουν. Όχι ότι δεν έχω συναντήσει παρόμοιες καταστάσεις ή δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά να συμβούν τόσα πολλά μέσα σε μία βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα, οφείλω να πω πως παραπέμπουν σε κινηματογραφική ταινία. Ο κινηματογράφος μιμείται τη ζωή ή το αντίστροφο; Δύσκολο να απαντήσω.

Ύστερα από το τσιμπούσι που στήθηκε στου καταραμένου, για την παρέα, Τηνιακού, οι δύο φίλοι είχαν την εμπνευσμένη ιδέα να φύγουν από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και να μεταβούν με τα πόδια στου Ψυρρή. Το πρώτο αξιοσημείωτο δεν άργησε να συμβεί. Μετά από κάνα δεκάλεπτο περπατήματος, λαμβάνει χώρα ένα κωμικοτραγικό σκηνικό σχεδόν σουρεαλιστικό. Ένας τοξικομανής σταματάει τα παιδιά για να ζητήσει τσιγάρο και αρχίζει και τους λέει ιστορίες (ενώ βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση). Ότι δήθεν ένας κοντός, πρεζόνι του έκλεψε τα λεφτά όταν πήγε στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα και ύστερα άρχισε να κατηγορεί την κατάσταση με τα πρεζόνια που κυκλοφορούν και ενοχλούν τον υπόλοιπο κόσμο, συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό του στους "υγιείς" (Δυστυχώς μέσω του γραπτού λόγου δε μεταφέρονται κινήσεις και φωνή).

Δεύτερος αξιοσημείωτος σταθμός η Ομόνοια. Σαστισμένοι οι δύο φίλοι κοίταζαν την άδεια, από κόσμο, κεντρική πλατεία. Προχωρώντας λίγο παρακάτω, βλέπουν τρία σταματημένα περιπολικά στην αρχή της Αθηνάς. Γυρίζουν πίσω και στα σκαλιά του ηλεκτρικού 15-20 ζωντανοί-νεκροί και κάνα δυο που βαρούσαν πρέζα εκείνη τη στιγμή. Τελικά, δεν ήταν όλα τόσο αφύσικα όσο φαίνονταν αρχικά. Προσπερνώντας τα περιπολικά και τους ένστολους, στην πρώτη στοά πάνω στην Αθηνάς, αντικρίζουν γύρω στα 50 άτομα, τον ένα πάνω στον άλλο, άλλοι μαστουρωμένοι, άλλοι dealers που έπαιζαν ξύλο, γκόμενες που προσπαθούσαν να πηδήξουν κάποιοι απ'αυτούς. Μου περιέγραψε τη σκηνή, ο Θ.Φ. σαν σεκάνς από ταινία με ζόμπι. Και η αλήθεια είναι πως εδώ και καιρό, αναρωτιέμαι μήπως τα ζόμπι δημιουργήθηκαν σαν προέκταση και αναπαράσταση των ναρκομανών, αλλά δεν έχω ιδέα.

Φυσικά, βλέποντας αυτή τη στοά και σχεδόν ανατριχιασμένοι, έβαλαν βήμα ταχύ για να απομακρυνθούν νιώθοντας και συζητώντας την τραγική υποκρισία μιας ασυνομίας και μιας κοινωνίας, εν γένει, που αντί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα, απλά τα μαντρώνει και κάνει τα στραβά μάτια. Καθώς, προχωρούσαν και μιλούσαν συνάντησαν ουκ ολίγες ασχήμιες, όπως μια γυναίκα πιωμένη που είχε πέσει κατάχαμα με το κεφάλι της προς τα πίσω, μετέωρο και τον αυχένα της να ακουμπά οριακά σε ένα σαμαράκι (δε λέγεται έτσι, αλλά πιστεύω να καταλάβατε).

Αλλά για να μη μακρυγορούμε, ας πάμε στο κυρίως πιάτο της βραδιάς. Λίγα μέτρα πιο κάτω από το μαγαζί "Ψύρρα" στη Μιαούλη. Ναι, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας. Οι εθνικότητες που θα αναφερθούν παρακάτω είναι για μια όσο το δυνατόν πιο πιστή εικόνα και σε καμία περίπτωση ρατσιστική προπαγάνδα. Εκεί, λοιπόν, οι δύο φίλοι μου αισθάνονταν μια περίεργη ατμόσφαιρα. Ήταν κι ένα τζιπάκι με φιμέ τζάμια που οδηγούσε προκλητικά, σαν να γύρευαν καβγά. Και η αλήθεια είναι μάλλον αυτή.

Ήταν 5 αγόρια και 2 κοπέλες (πολύ προκλητικά ντυμένες) οι οποίοι είχαν καταναλώσει αρκετά μπουκάλια αλκοόλ. Από μπροστά τους, σε μία από τις πολλές γύρες του, πέρασε το προαναφερθέν τζιπάκι. Ένας από τους τύπους που ήταν μέσα, κάτι πρόστυχο είπε προς τη μία κοπέλα. Τα αγόρια μεθυσμένα κι επιδεικνύοντας τον ανδρισμό τους, απάντησαν εξίσου μη κόσμια. Το τζιπάκι σταμάτησε. Τα 5 αγόρια και οι επιβαίνοντες (είχε βουλγαρικές πινακίδες, οπότε προφανώς Βούλγαροι) άρχισαν να έρχονται στα χέρια. Να σημειώσουμε πως δεν είχαν βγει από το αμάξι. Μετά από ελάχιστη ώρα συμπλοκής, ένας τύπος από το τζιπάκι βγάζει όπλο κι αρχίζει να τους σημαδεύει (συν τους δυο φίλους που βρισκόταν από πίσω και παρακολουθούσαν παγωμένοι). Ευτυχώς για την ώρα, δεν πυροβόλησε και το τζιπάκι άρχισε να απομακρύνεται, αλλά η μεθυσμένη ελληνική τιμή δε μπορούσε να αποχωρήσει και να προφυλαχθεί, κι έτσι τα 5 αγόρια ακολούθησαν το τζιπάκι και άρχισαν να χτυπάνε το πίσω τζάμι. Σε ένα από τα παρακάτω στενά, σταματάει το τζιπάκι, κατεβαίνουν οι επιβαίνοντες με σιδερογροθιές, αλυσίδες και λοστούς κι αρχίζουν να κοπανάνε ανελέητα τα 5 αγόρια. Κόσμος αρχίζει και εμφανίζεται, φωνές και ουρλιαχτά και οι βούλγαροι κακοποιοί παρατάνε την ξυλοκόπηση και εξαφανίζονται στα γύρω στενά. Τα 5 αγόρια επιστρέφουν στη Μιαούλη αιμόφυρτα, μελανιασμένα και με ανοιγμένα κεφάλια. Τα πρόσωπα πλημμυρισμένα με αίμα και η λογική σκέψη έχει δώσει τη θέση της σε ένα θολό συνειρμικό λόγο. Ο Γ.Κ. σκέφτηκε να φύγουν, αλλά ο Θ.Φ. θεώρησε πως έπρεπε να βοηθήσουν και τελικά έμειναν.

Οι φίλοι μου κάλεσαν την αστυνομία και το 166. Άρχισαν να συνομιλούν με τα χτυπημένα αγόρια και τις τρεμάμενες κοπέλες. Δύο άτομα (ένας θηριώδης τύπος κι ένας κοντός) έκανα λίγο πιο πέρα την εμφάνιση τους και συνομιλούσαν στα αγγλικά με κάποιον άλλο. Ένα από τα χτυπημένα αγόρια γυρίζει προς το μέρος του και του επιτίθεται λεκτικά για την καταγωγή του και για το ότι θα πρέπει να ξεκουμπιστούν. Οι δύο τύποι, μάλλον Πολωνοί, πηγαίνουν έτοιμοι να σπάσουν στο ξύλο την αιμόφυρτη παρέα. Οι δύο φίλοι μου έχουν την εντύπωση πως οι δύο συγκεκριμένοι βρίσκονταν μπροστά και στη φάση της προηγούμενης συμπλοκής. Παρέα με ένα ζευγάρι που είχε βρεθεί εκεί, μπαίνουν στη μέση για να αποτρέψουν μια νέα σύγκρουση και με εντάσεις και αρκετή δυσκολία τα καταφέρνουν. Και πάνω που τα πράγματα αρχίζουν να ηρεμούν, εμφανίζεται ένας μελαμψός άνδρας (πιθανότατα από το Μπαγκλαντές) και αναζωοπυρώνει τα πνεύματα λέγοντας πως "κι εμείς έχουμε πιει κι εμείς μπορούμε να κάνουμε τσαμπουκά" προκαλώντας και τους δύο Πολωνούς και για πολλοστή φορά μια σύγκρουση έτοιμη να αποβεί θανατηφόρα, προ των πυλών. Ευτυχώς, μετά από λίγο ηρεμούν τα πνεύματα και οι τρεις τύποι αποχωρούν.

Μία ώρα έχει περάσει. Ασθενοφόρο και αστυνομία πουθενά. Βλέπετε, δεν υπάρχει λόγος να λειτουργεί η ομάδα ΔΙΑΣ 2-6 τα ξημερώματα. Τι μπορεί να γίνει σε ώρα κοινής ησυχίας; Με μεγάλη δόση τύχης παρέμεναν στη ζωή τα 5 αγόρια και η μία από τις δύο κοπέλες είχε λιποθυμήσει. Τότε ήταν που "σκάει" από το πουθενά ένας νέος τοξικομανής που φωνάζει "ζαμπόν, ζαμπόν, έχει κανείς ζαμπόν;" Φυσικά, δεν εννοούσε χοιρινό κομμάτι κρέατος, αλλά τη λευκή ηρωίνη που αποκαλείται έτσι, όπως και ρούχλα, ζουζού, παραμύθα και τόσα άλλα. Κάποιος του απάντησε "πήγαινε στην Ομόνοια ρε φίλε". Και αποκρίθηκε "όχι ρε φιλαράκι, μη με τρέχεις εκεί πέρα". Αρχίζει να απομακρύνεται, όταν ξαφνικά ξαναγυρίζει και λέει στους τραυματισμένους "μπούμπλε θέλετε, έχω μπούμπλε". Του λέει απηυδισμένος ο Θ.Φ. "ρε φίλε, δε βλέπεις σε τι κατάσταση είμαστε, τι θέλεις;" Κάνει να ξαναφύγει, μα γυρίζει και τους αναφέρει "Σέο, θέλει κανείς σέο;". Δεν απαντάνε, απλά τον κοιτάνε σε στυλ "πλάκα μας κάνεις;" και τους λέει "πάντως παιδιά μη βαρέσετε ποτέ ένεση. Μυτιές μόνο, μυτιές." και αρχίζει να απομακρύνεται, αλλά στρέφει το κεφάλι και λέει (με παράφραση) "πάντως, αφού βρήκα μια φλεβίτσα σήμερα, μη την αφήσω να πάει χαμένη" και παίρνει το δρόμο προς την Ομόνοια, προφανώς.

Και σίγουρα θα αναρωτιέστε πως τελείωσε η βραδυά. Μην ανησυχείτε! Η αστυνομία δεν ήρθε ποτέ. Δόξα τω Θεώ, οι ένστολοι φίλοι μας κοιμήθηκαν ήσυχοι και δεν κινδύνευσαν. Τώρα αν, εν δυνάμει, κινδύνευσαν όλοι οι πολίτες της χώρας δεν πειράζει. Αυτοί φταίνε που έχουν το θράσος να κυκλοφορούν στην πόλη τους. "Να κλειστούν στα σπίτια τους να βλέπουν τηλεόραση! " Έτσι θα έλεγε και ο εθνικός ευεργέτης Πατακός αν κυβερνούσε σήμερα. Κάτι τέτοιο λένε και σχεδόν όλοι οι πολιτικοί. Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Το ασθενοφόρο έφτασε μετά από περίπου 1.5 με 2 ώρες καθυστέρηση και παρέλαβε τους χτυπημένους ζωντανούς. Γιατί, άλλωστε, από τύχη ζούμε...

ΤΟ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΕΡΝΕΣΤΟ

Δεν ανακάλυψα την Αμερική με αυτά που θα γράψω, αλλά θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου για το παράλογο αγωνιστικό σχέδιο του Βαλβέρδε.

Είναι γνωστό πως ο Βαλβέρδε είναι πολύ εργατικός, άνθρωπος με παιδεία και ευγένεια, όπως επίσης πως μπορεί να πάρει μια ομάδα σε άθλια κατάσταση και μέσα σε μόλις 2-3 μήνες να τη μεταμορφώσει. Δύο είναι οι λόγοι. Ότι, όπως κάθε σοβαρός προπονητής, φέρνει το καταρτισμένο επιτελείο του κι έτσι καθιστά τους παίκτες σε καλή φυσική κατάσταση και ότι είναι εξαιρετικός δάσκαλος τακτικής. Όχι σχολιαστής, αλλά δάσκαλος.

Αλλά... Το αγωνιστικό πλάνο που έχει φέτος στον Ολυμπιακό είναι η επιτομή του ανορθόδοξου. Σα να θέλει να καταργήσει το σύγχρονο ποδόσφαιρο και να παίξει κάτι μεταμοντέρνο. Αυτό το ανορθόδοξο συνοψίζεται σε δύο σημεία:
Α) Επιλέγει για επιτελικό μέσο (10ρι ή περιφερειακό επιθετικό), παίκτη που τα προσόντα του είναι κυρίως αμυντικά, ενώ για αμυντικό-κεντρικό χαφ, παίκτη που έχει μόνο δημιουργικά προσόντα.
Β) Διδάσκει ποδόσφαιρο κατοχής, αλλά όμορφο και γρήγορο ποδόσφαιρο παίζει στην κόντρα, χάρη στα χτυπήματα του Ριέρα και του Ιμπαγάσα και τις ασύλληπτες δυνατότητες του Μιραλάς.

Τα δύο παραπάνω στοιχεία είναι ενδεικτικά του γεγονότος πως Ερνέστο και ποδοσφαιρική λογική έχουν τσακωθεί. Όσοι βλέπουν πραγματικά ποδόσφαιρο, με εννόησαν.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ vs. ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Χθες το βράδυ με μια μεγάλη παρέα από τη σχολή Θεοδοσιάδη, πήγα στο θέατρο "Επί Κολωνώ" για να παρακολουθήσω την παράσταση της Ελένης Σκότη, "Rottweiler" που ανεβαίνει για τρίτη χρονιά.

Το κείμενο του Heras πραγματεύεται δύο είδη βίας. Τη straight βία των skinheads και την υφέρπουσα των media. Οι οποίες έρχονται σε σύγκρουση (αρχικά, λεκτικά και στη συνέχεια, κυριολεκτικά) και η παράσταση προσπαθεί όσο γίνεται να τηρήσει ίσες αποστάσεις.  Η γελοιοποίηση, βέβαια, του κατεστημένου δημοσιογραφικού κόσμου και η παρουσίαση της ασφαλούς στενομυαλιάς των νεοναζί είναι έκδηλες.

Με τέσσερις άνδρες επί σκηνής (Τζίμης Λάλος, Γιάννης Ράμος, Δημήτρης Καπετανάκος και Γιάννης Τρίμμης - όλοι ιδανικοί για το ρόλο τους), τον εκπληκτικό κ.Καταλειφό και την Ιωάννα Τζώρα σε μαγνητοσκοπημένη εμφάνιση. Όλα τα σκηνοθετικά ευρήματα που έχει χρησιμοποιήσει στο παρελθόν η κ.Σκότη και γενικότερα το "Επί Κολωνώ" (π.χ. οι πολλαπλές χρήσεις της video art, εμβόλιμες σύντομες σκηνές που σπάνε το ρυθμό και προσδίδουν ατμόσφαιρα) εμπεριέχονται στην παράσταση σε μια μαγική ισορροπία. Ισορροπία είναι η πρώτη λέξη που ήρθε στο μυαλό μου στη λήξη της παράστασης κι αυτό αποδεικνύει πόσο επιτυχημένη δουλειά είναι.

Μια παράσταση με πάρα πολύ χιούμορ (!), με ευρηματική σκηνοθεσία, δυνατές ερμηνείες κι ένα ιδανικά σκληρό φινάλε, έτσι όπως το περίμενα και της άξιζε. Έχω γράψει αρκετές φορές στο έτερο blog πως σημασία έχει τι ήθελε να είναι ένα έργο τέχνης κι όχι τι θα ήθελε ο θεατής από αυτό. Η αλήθεια είναι πως με βάση αυτά που είχα ακούσει, περίμενα ένα έργο ανάλογης διάθεσης με το "Penetrator" του Γ.Παλούμπη, αλλά δεν ίσχυε.

Υ.Γ.: Χάρηκα πολύ που στο φουαγιέ είδα το Στάθη Σταμουλακάτο και μπόρεσα να του εκφράσω την αγάπη μου για τη δουλειά με το Γιάννη Οικονομίδη στο "Μαχαιροβγάλτη".

ΕΝΑ ΒΡΟΧΕΡΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ Ή Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Να πληροφορήσω όσους δε γνωρίζουν. Εχθές Σάββατο 13/11/2010 στις 17.15 ξεκίνησε η αναμέτρηση Εργοτέλης - Ολυμπιακός. Εξαιτίας των σφοδρών βροχοπτώσεων και της άθλιας κατάστασης του -Ολυμπιακών προδιαγραφών- Παγκρητίου υπήρχε ζήτημα αναβολής του αγώνα μία ώρα νωρίτερα. Ευτυχώς, όμως, επενέβησαν οι θρυλικές παραδοσιακές σκούπες και έκαναν την παραπάνω δουλειά. Ο αγώνας ξεκίνησε, στο μισό γήπεδο υπήρχαν βούρκοι όπου μπορούσαν ανενόχλητοι οι παίχτες να κάνουν μακροβούτια και να κρύβουν τη μπάλα από τον αντίπαλό τους. Ημίχρονο. Σκορ 0-0 με ακυρωθέν γκολ για τον Ολυμπιακό, αλλά δε μας αφορά αυτό εδώ. Περιμέναμε... Περιμέναμε.... Περιμέναμε.... Μετά από κάνα 20-25 λεπτό ο άρχων του αγώνα κ.Γιάχος εμφανίστηκε στον αγωνιστικό χώρο. Από το πρώτο πλάνο, κατάλαβα ότι το πάει για διακοπή. Το βασάνισε πάρα πολύ το πράγμα η αλήθεια είναι και τελικά μετά από μία ώρα συσκέψεων, το β' ημίχρονο αναβλήθηκε για τις 24/11 (σύμφωνα με τη μέχρι τώρα πληροφόρηση).

Υπάρχουν γεγονότα σε δύο χρόνους που με προβληματίζουν. Η απόφαση για διεξαγωγή του παιχνιδιού υπ'αυτές τις συνθήκες, στηριζόμενος ο κ.Γιάχος στο σπουδαίο αποτέλεσμα που φέρει η μανούλα του με την πατροπαράδοτη σκούπα. Respect skoupa with contari! Το καλό με την υπόθεση σκούπα του Παγκρητίου είναι ότι δώσαμε λύση στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Δεν το είχαν σκεφτεί οι ανόητοι πως με 5 κακόμοιρους υπάλληλους και 5 σκούπες μπορείς μέσα σε λίγη ώρα να δώσεις ζωή στο κατεστραμμένο σου, από τη βροχόπτωση, γήπεδο!

Κατά τη γνώμη μου δεν έπρεπε να ξεκινήσει το παιχνίδι. Αυτός δεν είναι αγωνιστικός χώρος. Και διάβασα σχόλια σε sites τύπου: "Να γίνει το ματς, όπως έγινε και το Άρης - Πανθρακικός", "Οι Θρακομακεδόνες ήταν σε χειρότερη κατάσταση κι εμείς παίζαμε", "Φοβούνται μην τους χτυπήσουν οι παιχταράδες τους;". Ε ναι, λοιπόν, είμαστε υπερήφανοι για τη σαθρή και σάπια, σε όλα τα επίπεδα, Ελλάδα και δε θέλουμε τίποτε να αλλάξει, τίποτε να βελτιωθεί. Γουστάρουμε ρε αδερφέ τα κατεστραμμένα γήπεδα που δεν πληρούν καμία προδιαγραφή. Έχουν και την απαίτηση οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές να παίζουν σε γήπεδα; Γιατί ρε, οι αλάνες και οι πισίνες δε σας κάνουν; Τόσα λεφτά παίρνετε (όπως συνηθίζουν να λένε όλοι αυτοί οι διαννοητικά καθυστερημένοι οπαδοί)!

Δεύτερος χρόνος. Ο κ. Γιάχος είτε συνειδητοποιώντας πόσο ανόητη απόφαση πήρε να ξεκινήσει το ματς είτε μετά από επέμβαση ισχυρών ανδρών, φάνηκε αποφασισμένος να αποδείξει πόσο ηλίθιος είναι. Έκανε τα πάντα για να διακοπεί το παιχνίδι, να ακυρώσει την απόφαση που είχε πάρει πριν μία ώρα, να εκθέσει ανεπανόρθωτα τον ίδιο του τον εαυτό, παρά το γεγονός πως κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου απλά ψιχάλιζε (εννοείται πως οι σκούπες ξαναβγήκαν μέχρι την οριστική απόφαση).

Διακόπτεται, λοιπόν, ο αγώνας και ακούω σαστισμένος τους παίκτες του Εργοτέλη να διαμαρτύρονται για αυτή την απόφαση. Ε, εκεί πας κι αυτοκτονείς! Αντί να ζητάνε τη μη διεξαγωγή, ζητάνε τη συνέχιση. Το γιατί; Μικροπολιτική. Η ελληνική νοοτροπία, η τέχνη της κουτοπονηριάς. Αφού δε μπορούμε να τους πάρουμε στα ίσια, να ρισκάρουμε τις ζωές μας εδώ και να πάρουμε θετικό αποτέλεσμα, γιατί δεν έχουν συνηθίσει να παίζουν σε τέτοια γήπεδα.

Άπειρες θεωρίες συνωμοσίας για την επέμβαση του κ.Μαρινάκη για να ωφελειθεί ο Ολυμπιακός. Ο, κατά τ'άλλα αντιπαθέστατος, δ' αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού, κ.Μώραλης, όπως παραδέχθηκε, μίλησε στο διαιτητή. Και είπε το αυτονόητο (από τις ελάχιστες φορές). Ότι δε γίνεται να διεξάγεται ποδοσφαιρικός αγώνας σε Α' Εθνική υπ'αυτές τις συνθήκες. Αλλά επειδή κάποιος ανήκει στους πράσινους, στους κόκκινους, στους κίτρινους, στους μαύρους πρέπει να πηγαίνουμε εναντίον της λογικής...

Τα έχουμε δει όλα χιλιάδες φορές κι απορώ γιατί συνεχίζουν να μου κάνουν εντύπωση. Κρατάω, όμως, την εικόνα. Μια εικόνα, χίλιες σκέψεις!