21.2.11

ΕΝΑΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ναι, θέλω να γράψω κι εγώ δυο λόγια για όλα αυτά που συνέβησαν το Σάββατο και την Κυριακή, τώρα με ψυχραιμία. Να δηλώσω (για όσους δεν το ξέρουν) πως είμαι Ολυμπιακός. Από αυτούς που σιχαίνονται να πάνε στο γήπεδο για όλα αυτά που είδαμε και ζήσαμε.


Δε θέλω να αναφερθώ ούτε στον επόπτη Τρύφωνα (τα αποδεδειγμένα δε χωρούν συζήτηση) ούτε στα αγωνιστικά ενός πολύ ενδιαφέροντος ενενηντάλεπτου. Θα μιλήσω μόνο για το χουλιγκανισμό και το τρομακτικό κοινωνικό φαινόμενο Μαρινάκης.

 Μετά από όσα έχει δηλώσει όλον αυτό τον καιρό ο Μαρινάκης, αναρωτιέμαι αν το μεγάλο του όνειρο είναι να ξεπεράσει τον Κόκκαλη μέσα σε λίγους μήνες. Ο Κόκκαλης ήταν και είναι μέγας διαφθορέας, αλλά θα πήγαινε ποτέ π.χ. στη φισούνα να σπρώξει και να βρίσει παίκτες του Παναθηναϊκού; Ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας να λέει "Σας γαμήσαμε" μπροστά σε κάμερες και να είναι έτοιμος να παίξει ξύλο και να συγχαρεί τους πιστούς του που έτσι άνανδρα κι εγκληματικά εισέβαλλαν στο γήπεδο κι αρχίσαν να βαράνε το Σιμάο, τον Καντέ και το Σισέ;

Αυτή η συμπεριφορά είναι που δεν έχουμε ξαναδεί και που ξεπερνά τα όρια της ανηθικότητας, του θράσους και του τραμπουκισμού. Επικίνδυνη συμπεριφορά και υπεύθυνη για την ενίσχυση του χουλιγκανισμού.

Ο χουλιγκανισμός δε γνωρίζει χρώματα, σημαίες, ομάδες και θρησκείες. Είναι ο ίδιος απ'όπου κι αν προέρχεται. Τον στηρίζουν υπάνθρωποι άνανδροι, κομπλεξικοί, φοβικοί και απαίδευτοι. Υπάνθρωποι που μπορούν να νιώσουν υπαρκτοί μόνο μέσα στον όχλο και τη βαβούρα. Ίδιοι είναι οι χουλιγκάνοι όλων των ομάδων. Δεν υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι.

Απ'ό,τι φαίνεται μέσα στο 2011 θα αρχίσουμε να θρηνούμε θύματα που ηθικοί αυτουργοί θα είναι τύποι αλα Μαρινάκης και Πατέρας και στην πράξη καταπιεσμένοι ανόητοι που διοχετεύουν άστοχα την ενέργειά τους...

Υ.Γ. Κάθε μέρα αποδεικνύεται και πιο μνημιώδης η ρήση του "πράσινου" τραμπούκου, Νικόλα Πατέρα, "το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πολύ τυχερό που έχει εμένα και το Βαγγέλη".

Με τις υγείες μας...



10.2.11

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ

Ευγνωμωνώ τις ελλείψεις μου·
ό,τι μου λείπει με προστατεύει από κείνο που θα χάσω·
όλες οι ικανόητητές μου που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινησεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει·
ό,τι μου 'χει απομείνει μ'αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ'το παρελθόν
σα να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ουτ' έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ' άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή·
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-
στέρησέ με κι άλλο 
για να επιζήσω.

- Το παραπάνω είναι ποίημα από τη νέα συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ με τίτλο "Η ανορεξία της ύπαρξης". Μεταφράστρια-διερμηνέας στο επάγγελμα, αλλά μονίμως βυθισμένη στην ποίηση των εννοιών και των συναισθημάτων. Με απόλυτη ειλικρίνεια, μελαγχολία και καθαρό στοχασμό αντιμετωπίζει με στίχους την έννοια της φθοράς (σωματικής και ψυχικής) συνδέοντας την άμεσα με το σημερινό περιβάλλον. Της φθοράς στον έρωτα, στην ονειροπόληση, στην κοινωνικότητα των αισθημάτων, στην επικοινωνία και το τέλος που νιώθεις να πλησιάζει όσο μεγαλώνεις βιολογικά.
Απ'τα καλύτερα καινούρια πράγματα που κυκλοφορούν... και που θα ευχόμουν να είχα γράψει ο ίδιος.