ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Μετά από πέντε μέρες συνεχούς παρουσίας στο Σύνταγμα, μετά χαράς διαπιστώνω πως η κίνηση δυναμώνει. Χθες στην πανευρωπαϊκή συγκέντρωση, ο κόσμος που βρέθηκε ανά περιόδους από το απόγευμα ως τα μεσάνυχτα, πρέπει να έφθασε τις 100.000.

Ενισχύεται η οργάνωση των ομάδων των "Αγανακτισμένων". Ομάδων σίτισης, νοσηλείας, μεταφραστικού, καθαριότητας, περιφρούρησης κ.α.

Ειδικά στα της περιφρούρησης, η βραδυνή συνέλευση ζήτησε να αυξηθεί η δύναμη της ομάδας, διότι μένει κόσμος σε σκηνές στην πλατεία και η Χρυσή Αυγή κάνει βόλτες τριγύρω.

Μία γυναίκα με αυτοκίνητο χτύπησε μια κοπέλα που διαδήλωνε, επειδή ήθελε να περάσει μέσα από το πλήθος.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ο κόσμος είχε χωριστεί σε δύο μέρη. Σε αυτούς που συνέχιζαν να φωνάζουν συνθήματα, να σηκώνουν πανό και να παίζουν ταμπούρλα και σε αυτούς που είχαν στήσει μια σύγχρονη Εκκλησία του Δήμου στο κέντρο της πλατείας απαιτώντας άμεση δημοκρατία με προτάσεις, ιδέες και ψηφοφορίες.

Το παρακάτω αποτελεί το πρώτο ψήφισμα των "Αγανακτισμένων":
       
       Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς. Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο Σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας. Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

              Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, τρόικα, τράπεζες, μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας. 

Άμεση δημοκρατία τώρα!

Ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Κ.Κ.Ε. Ο ΚΑΠΗΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Αφορμή για το παρόν κείμενο μου έδωσαν διάφορα φόρουμ όπου συνάντησα απόψεις υποστηρικτών του Κ.Κ.Ε., αλλά οι απόψεις αυτές είναι ριζωμένες μέσα μου χρόνια τώρα.

Μου είναι το πιο αντιπαθές κόμμα και δε θεωρώ σε καμία περίπτωση τον εαυτό μου δεξιό. Φίλοι και γνωστοί ξέρουν πως το θεωρώ το πιο αποκρουστικό κόμμα που φέρει τόνους νεοσυντηρητισμού και τείνει να γίνει επικίνδυνο εκμεταλλευόμενο την άγνοια και την απελπισία κάποιων ανθρώπων.

Το χαρακτηρίζω καπηλευτή της επανάστασης (αλλά και νταβατζή των εργατών) χρόνια τώρα. Δε διαφέρει σε τίποτα με το σαθρό συνδικαλισμό. Διοργανώνει μόνο του διαδηλώσεις, αποκομμένο από τους υπολοίπους, θεωρεί εαυτόν εθνοσωτήρα και τον κομμουνισμό (αυτό το απολυταρχικό οικονομικό σύστημα) ως μόνη λύση.

Οι απόψεις υποστηρικτών του σε φόρουμ με εξόργισαν για άλλη μια φορά. Με θέμα το "Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα", εκφράζουν τη δυσφορία τους για την απουσία οργάνωσης του κινήματος (απαιτούνται εργατοπατέρες), την έλλειψη προτάσεων (των δικών τους στείρων προτάσεων) και άκουσον-άκουσον την μεγάλη ιδεολογική και κοινωνική απόκλιση των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν. Να τους ενημερώσω πως το τελευταίο είναι πιο φασιστικό και από την πολιτική γραμμή του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Όσον αφορά την έλλειψη προτάσεων, έχω εκφραστεί άπειρες φορές σε μπλογκ πως θεωρώ απαραίτητη τη συνειδητοποίηση της κατάστασης από τους πολίτες και τη θέση στόχων επιτακτική. Πρώτα και κύρια, χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας.

Αλλά πάνω από τις ιδέες μου είναι η αχρωμάτιστη συλλογικότητα και η αυθόρμητη και ειρηνική κίνηση συμπολιτών μου. Χωρίς ομάδες περιφρούρησης (για τις οποίες συνεχώς καυχιέται το εν λόγω κόμμα), εκφράζουν όλοι την αγανάκτηση τους, μακρυά από τις παρωπίδες που θέλουν οι άλλοι να επιβάλλουν.

Επικροτώ, λοιπόν, αυτή την κίνηση και θα είμαι εκεί για όσο κρατήσει. Αλλωστε, δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να γνωριστούμε, να επικοινωνήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, ακόμη και να διασκεδάσουμε.

Υ.Γ. Προβοκάτσια κ.κ. του Κ.Κ.Ε. είναι που αποκαλείτε την κίνηση αυτή, "Απογοητευμένοι Πασόκοι και Νεο Δημοκράτες". Είστε τόσο ξεπερασμένοι πια που σας λυπάμαι...

"ΕΦΥΓΕ" Ο ΘΟΥ ΒΟΥ

Σε ηλικία 84 ετών μας άφησε ο μεγάλος Έλληνας κωμικός (δυστυχώς δεν είχαμε την ευκαιρία να τον δούμε αρκετά σε δραματικούς ρόλους). Δεν έχω πολλά να πω ούτε συνηθίζω να κάνω μεγαλεπίβολα αφιερώματα, αλλά είχα την ανάγκη να τον αποχαιρετήσω τιμώντας τη μνήμη του για τις κωμικές - συχνά αυτοσχεδιαστικές- χαρές που μας προσέφερε και πάνω απ'όλα για το ήθος και την ποιότητά του σαν άνθρωπος.

"ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ!"

Χρόνια πολλά και από αυτό το βήμα! Σήμερα θέλησα να εκφράσω σύντομα τις σκέψεις μου για το κίνημα (;) "Δεν πληρώνω". Το ερωτηματικό υφίσταται γιατί αναρωτιέμαι αν είναι κίνημα. Δύο από τις ερμηνείες της λέξης σύμφωνα με τα λεξικά είναι: α) εξέγερση που έχει σκοπό μια ανατροπή, β) στάση για την εξυπηρέτηση ενός σκοπού.

Δεν μπορώ να συνταχθώ υπέρ ή κατά αυτού του μότο, γιατί δεν ξέρω ποιοι είναι οι στόχοι του. Αν είναι μια αντίδραση υγιών πολιτών που δεν ανέχονται την υποκρισία και την κλεψιά του συστήματος (και σε οικονομικό και σε συνειδησιακό επίπεδο) που είναι εδώ και χρόνια σε ισχύ και θέλουν να το ανατρέψουν με όραμα για κάτι διαφορετικό, τότε να ενώσω τις δυνάμεις μου προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν είναι, όμως, στάση ζωής διαφωνώ κάθετα. Δε γίνεται να λειτουργήσει τίποτα αν δεν πληρώνει ο καθένας από εμάς, αν δε συμμετέχει, αν δε βοηθά και τότε γινόμαστε συνένοχοι και επιβεβαιώνουμε το γνωστό χαρακτηρισμό, "τζαμπατζήδες".

Είμαι της επαγωγικής άποψης πως κάθε πολίτης συνιστά μια μικρή κοινωνία με τον άμεσο περίγυρό του και έτσι αν δεν αλλάξει ο καθένας από εμάς, δε γίνει ενεργός και κοινωνικό ον, τότε καμία κοινωνία δε μπορεί να εξελιχθεί, να βελτιωθεί, στις δομές και την ουσία της.

Το μεγαλύτερο ατόπημα που μπορεί να διαπράξει κανείς είναι να περιμένει να αλλάξει η κοινωνία για να αλλάξει ο ίδιος. Όντας, μάλιστα, κλεισμένος στο καβούκι του. Η πορεία είναι αντίστροφη, ανηφορική, αλλά κι ευχάριστη γι'αυτόν που έχει στόχους.

ΑΜΗΧΑΝΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Αυτός είναι ο μεγάλος τίτλος του εξωφύλλου της "Free Sunday" και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Έχουμε διανύσει ένα σημαντικό μέρος της διακυβέρνησης και των μέτρων ΠΑ.ΣΟ.Κ. (ή Δ.Ν.Τ. αν προτιμάτε). Κάποιος θα μπορούσε να βάλει λεζάντα, "αντιλαϊκή πολιτική", αλλά θαρρώ πως θα ήταν ελλιπής. Στην πραγματικότητα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δείχνει ανίκανο και αμήχανο να διαχειριστεί τα προβλήματα της χώρας (που ως επί το πλείστον εκείνο δημιούργησε) και κάνει σπασμωδικές κινήσεις.

Δε γνωρίζει ούτε τα έσοδα ούτε τα έξοδα της χώρας, υπερχρεώνεται και δε μπορεί να αποπληρώσει τις δόσεις. Επιλέγει "εύκολα" νομοσχέδια που πλήττουν τους μικρομεσαίους, σχεδόν καταργεί τη μεσαία τάξη, ετοιμάζονται αποκρατικοποιήσεις και αποτέλεσμα από αυτή την πολιτική λιτότητας δεν υπάρχει. Αναρωτιέμαι υπάρχει κάποιος που μπορεί να εκτιμήσει σε πόσα χρόνια θα μπορέσει να ορθοποδήσει κάπως το κράτος μας;

Θυμάμαι τον Ε.Βενιζέλο (του οποίου τις διανοητικές ικανότητες θαυμάζω απεριόριστα) στην εκπομπή του Ν.Χατζινικολάου να επιμένει πως υπάρχει σχέδιο και πως άμεσα φαίνονται μόνο τα αποτελέσματα της αύξησης του Φ.Π.Α. και των περικοπών μισθών και πως θα παρθούν και μέτρα "ελέγχου των ισχυρών" μέσω της εφορίας που θα έχουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Όσο αφελής κι αν θέλω να είμαι, η λογική λέει πως πρώτα πρέπει να οργανωθούν και να εφαρμοστούν τα μακροπρόθεσμα σχέδια, ώστε να μην καθυστερήσει υπερβολικά η καρποφόρησή τους. Αντιθέτως, κωλυσιεργούν σε αυτά και καθημερινά ψάχνουν να βγάλουν απ'τη μύγα ξύγγι.

Πέραν των προσωπικών συμφερόντων όλων των πολιτικών, διακρίνω κι εγώ αυτή την αμηχανία αντιμετώπισης του οικονομικού ελλείματος και της δυσλειτουργικής (ή ανύπαρκτης) ανάπτυξης. Όπως, η Ν.Δ. επέδειξε ατολμία, έτσι και από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βλέπουμε άκρατη αμηχανία. Ένα πελάγωμα για το οποίο έχουν όλη την ευθύνη οι ίδιοι, γιατί πήραν απατεωνίστικα τις τελευταίες εκλογές με ατάκες τύπου "λεφτά υπάρχουν". 

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛ.ΠΕ.

Σήμερα πρόσεξα πως οι υπάλληλοι των ΕΛ.ΠΕ. αποφάσισαν για δεκαήμερη απεργία. Στην Ελλάδα, όποιος απεργεί, έχει δίκαιο. Έτσι, λοιπόν, ελάχιστοι ενοχλούνται από την προκλητική διαμαρτυρία τους.

Με μια πρόχειρη αναζήτηση, μπορείτε να καμαρώσετε τους μισθούς τους, από 60.000 ως 120.000 ευρώ το χρόνο συν αρκετά εξοργιστικά επιδόματα. Παρόμοια ιστορία και για τους ναυτεργάτες, τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και τους δικαστές που λαμβάνουν υπερβολικά πολλαπλάσιο μισθό (και επιδόματα βεβαίως) από τον "μέσο" μισθωτό.

Μέσα σε αυτή τη γελοιότητα, λοιπόν, αφανίζεται το δίκαιο της πλειοψηφίας των οικονομικά εξαθλιωμένων Ελλήνων. Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Ότι εξισώνονται τα αιτήματα όλων. Ισοπέδωση.

ΟΛΑ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Πάνε πολλές ημέρες από τότε που έγραψα για τελευταία φορά σε αυτό το blog. Διάφοροι οι λόγοι. Στο διάστημα που μεσολάβησε είχαμε την τεράστια καταστροφή που έπληξε στην Ιαπωνία. Ξεκίνησε με έναν σεισμό που πλησίασε τα 9 ρίχτερ, ακολούθησε τσουνάμι και τέλος η πυρκαγιά στον πυρηνικό αντιδραστήρα. Συγκλονιστικά γεγονότα.

Στην Ελλάδα δεν άλλαξαν και πολλά. Η οικονομική πολιτική συνεχίζει να πλήττει τους πολλούς και το μεταναστευτικό παραμένει το νούμερο δύο πρόβλημα της χώρας. Αγαπημένο μου θέμα, όμως, αυτός ο σοφός Έλληνας Βούδας, Θεόδωρος Πάγκαλος. Ο άνθρωπος που όταν τον φτύνουν, νομίζει πως ψιχαλίζει.

Τον τελευταίο καιρό έχει πάψει να επιτίθεται στο Κ.Κ.Ε. και ασχολείται με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Βλέπει παντού συνωμοσίες και προβοκάτσια. Το γιαούρτωμα που του προσφέρθηκε αφειδώς στα Καλύβια ήταν από Αλβανούς που πληρώθηκαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Οι διαμαρτυρίες στη Γαλλία κι αυτές καθοδηγούμενες από το εν λόγω κόμμα. Η απεργία πείνας κι αυτή από εκεί εκπορευόμενη. Επίσης, και τα επεισόδια του Καραϊσκάκη.

Δεν ανήκω πουθενά (ενοχλούμαι που οφείλω να το δηλώνω) και δεν έχω κανένα φίλο που να δραστηριοποιείται στο χώρο του Συνασπισμού. Δεν ξέρω τις βρωμιές του. Αν, όμως, ίσχυαν τα παραπάνω (και άλλα πολλά που υποστηρίζει ο Θόδωρος), θα έπρεπε το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς να χαίρει της πλειοψηφίας στη Βουλή.

Η λογική πως όποιος διαφωνεί και το δείχνει, καθοδηγείται από κάπου, με προσβάλλει σαν άνθρωπο και ακόμη περισσότερο σαν πολίτη. Υποτιμά τη νοημοσύνη μου αυτός ο αλλαζόνας κι εγωπαθής τύπος. Με ενοχλεί τόσο η αστοιχείωτη ισοπέδωσή του και η ανύπαρκτη τεκμηρίωσή του που με κάνει να ονειρεύομαι νοσηρά για την πάρτη του.

ΟΥ ΓΑΡ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΓΗΡΑΣ

Αφορμή για το post στάθηκε η κίνηση του σημαντικού Ελληνογάλλου σκηνοθέτη, Costa Gavras, να προσκαλέσει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Θ.Πάγκαλο, να παρευρεθεί στο Παρίσι στην εκδήλωση για το έργο του. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους πλήθος Ελλήνων φοιτητών, αρκετοί από τους οποίους φοιτούν στο Παρίσι.

Ο Gavras δεν είναι απλώς ένας κινηματογραφιστής. Είναι ο άνθρωπος που γύρισε το "Ζ" (1969, 2 όσκαρ κι άλλες 3 υποψηφιότητες) και τόσες άλλες έντονα πολιτικές ταινίες. Στο παρόν, φαίνεται πως προδίδει την ιστορία και τη στάση ζωής του με αυτή την κίνηση.

Πολλοί παρευρισκόμενοι επιτέθηκαν φραστικά στο ιερό τέρας της κυβέρνησης (άλλοτε επαναστάτη του '68) και του έθεσαν ερωτήσεις που αφορούσαν τα δύο φλέγοντα ζητήματα του σήμερα. Την εξοντωτική οικονομική πολιτική απέναντι στις λαϊκές μάζες και το θέμα της μετανάστευσης και των απεργών πέινας.

Ο Παν-κάλος ζήτησε να ακυρωθεί η εκδήλωση και χαρακτήρισε φασίστες αυτούς που διαφωνούν μαζί του. Ο Gavras προσπάθησε να κρατήσει κάποιες ισορροπίες (αποτυγχάνοντας) και τελικώς ο αντιπρόεδρός μας εκδιώχθηκε (ένα απόσπασμα εδώ για όσους γνωρίζουν τη γαλλική).

Καλό μήνα...

ΕΝΑΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ναι, θέλω να γράψω κι εγώ δυο λόγια για όλα αυτά που συνέβησαν το Σάββατο και την Κυριακή, τώρα με ψυχραιμία. Να δηλώσω (για όσους δεν το ξέρουν) πως είμαι Ολυμπιακός. Από αυτούς που σιχαίνονται να πάνε στο γήπεδο για όλα αυτά που είδαμε και ζήσαμε.

Δε θέλω να αναφερθώ ούτε στον επόπτη Τρύφωνα (τα αποδεδειγμένα δε χωρούν συζήτηση) ούτε στα αγωνιστικά ενός πολύ ενδιαφέροντος ενενηντάλεπτου. Θα μιλήσω μόνο για το χουλιγκανισμό και το τρομακτικό κοινωνικό φαινόμενο Μαρινάκης.

 Μετά από όσα έχει δηλώσει όλον αυτό τον καιρό ο Μαρινάκης, αναρωτιέμαι αν το μεγάλο του όνειρο είναι να ξεπεράσει τον Κόκκαλη μέσα σε λίγους μήνες. Ο Κόκκαλης ήταν και είναι μέγας διαφθορέας, αλλά θα πήγαινε ποτέ π.χ. στη φισούνα να σπρώξει και να βρίσει παίκτες του Παναθηναϊκού; Ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας να λέει "Σας γαμήσαμε" μπροστά σε κάμερες και να είναι έτοιμος να παίξει ξύλο και να συγχαρεί τους πιστούς του που έτσι άνανδρα κι εγκληματικά εισέβαλλαν στο γήπεδο κι αρχίσαν να βαράνε το Σιμάο, τον Καντέ και το Σισέ;

Αυτή η συμπεριφορά είναι που δεν έχουμε ξαναδεί και που ξεπερνά τα όρια της ανηθικότητας, του θράσους και του τραμπουκισμού. Επικίνδυνη συμπεριφορά και υπεύθυνη για την ενίσχυση του χουλιγκανισμού.

Ο χουλιγκανισμός δε γνωρίζει χρώματα, σημαίες, ομάδες και θρησκείες. Είναι ο ίδιος απ'όπου κι αν προέρχεται. Τον στηρίζουν υπάνθρωποι άνανδροι, κομπλεξικοί, φοβικοί και απαίδευτοι. Υπάνθρωποι που μπορούν να νιώσουν υπαρκτοί μόνο μέσα στον όχλο και τη βαβούρα. Ίδιοι είναι οι χουλιγκάνοι όλων των ομάδων. Δεν υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι.

Απ'ό,τι φαίνεται μέσα στο 2011 θα αρχίσουμε να θρηνούμε θύματα που ηθικοί αυτουργοί θα είναι τύποι αλα Μαρινάκης και Πατέρας και στην πράξη καταπιεσμένοι ανόητοι που διοχετεύουν άστοχα την ενέργειά τους...

Υ.Γ. Κάθε μέρα αποδεικνύεται και πιο μνημιώδης η ρήση του "πράσινου" τραμπούκου, Νικόλα Πατέρα, "το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πολύ τυχερό που έχει εμένα και το Βαγγέλη".

Με τις υγείες μας...

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ

Ευγνωμωνώ τις ελλείψεις μου·
ό,τι μου λείπει με προστατεύει από κείνο που θα χάσω·
όλες οι ικανόητητές μου που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινησεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει·
ό,τι μου 'χει απομείνει μ'αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ'το παρελθόν
σα να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ουτ' έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ' άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή·
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-
στέρησέ με κι άλλο 
για να επιζήσω.

- Το παραπάνω είναι ποίημα από τη νέα συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ με τίτλο "Η ανορεξία της ύπαρξης". Μεταφράστρια-διερμηνέας στο επάγγελμα, αλλά μονίμως βυθισμένη στην ποίηση των εννοιών και των συναισθημάτων. Με απόλυτη ειλικρίνεια, μελαγχολία και καθαρό στοχασμό αντιμετωπίζει με στίχους την έννοια της φθοράς (σωματικής και ψυχικής) συνδέοντας την άμεσα με το σημερινό περιβάλλον. Της φθοράς στον έρωτα, στην ονειροπόληση, στην κοινωνικότητα των αισθημάτων, στην επικοινωνία και το τέλος που νιώθεις να πλησιάζει όσο μεγαλώνεις βιολογικά.
Απ'τα καλύτερα καινούρια πράγματα που κυκλοφορούν... και που θα ευχόμουν να είχα γράψει ο ίδιος.